• • • • • • •

• Het Pinksterfeest - Gods Volk Heilig Gemaakt!
  
  
• Het Begrip Eerstelingen
  
  
• De Betekenis van Eerstelingen
  
  
• Het Tellen van het Pinksterfeest
  
  
• Wat is een Verbond?
  
  
• Het Oude en Het Nieuwe Verbond
  
  
• Moet U de Doop met Vuur Nastreven?
  
  
• De Helper
  
  
• De Kracht van Gods Geest
  
  
• Een Heilig Volk Zijn
  
  
• Het in Tongen Spreken - Een Bewijs van Bekering?
  
  

• • • • • • •

Hoofdredacteur..................Roderick C. Meredith
Redactie Chef.....................Richard F. Ames
Eindredacteur.....................William Bowmer
Hoofd Uitgeverij..................Lary F. Ehman
Vaste medewerkers.............John H. Ogwyn
...........................................Daniel Hall
Grafische vormgeving..........Donna Prejean
Distributie...........................Wayne Pyle

De Wereld van Morgen Bijbel Studie Cursus heeft geen abonnementsprijs. Deze gratis uitgave is mogelijk gemaakt door de tienden en giften van de leden van de Levende Kerk van God en door anderen, die er voor gekozen hebben medewerkers te worden met ons in het verkondigen van Het ware Evangelie van Christus aan alle volkeren. Bijdragen worden dankbaar aanvaard en zijn in Nederland aftrekbaar van de belastingen.
ABN-AMRO, Langstraat Postbus 6, 6000 AA, Weert. Swift code: ABNANL2A. Rekeningnr. 44 85 77 712. T.n.v. Stichting Levende Kerk van God.

De Wereld van Morgen Bijbel Studie Cursus wordt gepubliceerd door the Living Church Of God. 2301 Crown Center Dr. Charlotte, NC 28227-7705. © Living Church of God. Alle rechten voorbehouden. Nederlandse uitgave: Wereld van Morgen, Postbus 267 , 6000 AG, Weert. Eveneens voor adresveranderingen.

BC15 Uitgave 1.0, mei 2003

©2003 LEVENDE KERK VAN GOD
Alle rechten voorbehouden.

Dit boekje mag niet verkocht worden.

Het is een kosteloze publicatie in het algemeen belang, uitgegeven door de Levende Kerk van God. (Living Church of God)

Vermelde Schriftgedeelten zijn ontleend aan de NBG-bijbelvertaling, tenzij anders aangegeven.

• • • • • • •

Over onze voorpagina:

op dezelfde 1e dag van de week, toen de priesters de eerste garf bewogen - de garf van de graanoogst - werd Jezus Christus als de eersteling uit de dood aanvaard. Zijn Kerk ontving de gave van Gods Heilige Geest op het Pinksterfeest - de dag, waarop de oogst van AL Gods eerstelingen wordt gevierd.

     De kinderen Israëls verlieten dapper Egypte, verheugd omdat zij de hardvochtige slavernij, waarin zij werden gehouden, konden verlaten. Zij waren nu op weg naar het Beloofde Land. Toch leidde God hen niet onmiddellijk naar het land, dat Hij hun voorvaderen had beloofd; in plaats daarvan leidde Hij hen naar de Berg Sinai, ook "de berg van God" genoemd.

     Voordat de Israëlieten de beloftes konden erven, moesten zij eerst een verbond aangaan met hun Schepper. Dit verbond bood het oude Israël de kans om een heilige natie te worden en een koninkrijk van priesters. Israël had het voorrecht om een zeer speciale relatie met God aan te gaan - die was op dat moment voor geen enkel ander volk beschikbaar.

     Als wij de reis van Israël uit Egypte nagaan zien wij, dat zij op de eerste dag van de derde maand aan de voet van de berg Sinai aankwamen, ongeveer zes weken na het begin van de Exodus. Tijdens de daarop komende dagen maakte Mozes diverse tochten de berg op en af om met God te overleggen en Zijn boodschap daarna aan het volk over te brengen. Tenslotte werd het volk verzameld toen onweerswolken neerdaalden boven op de berg; dan begon de berg en de omringende vlakte te schudden. Vuur en rook barsten uit de top van de berg. Toen de donder rommelde en de bliksem flitste daalde de God van Israël naar beneden, op de top van de berg. Toen het volk met ontzag toekeek, begon Zijn stem de Tien Geboden één voor één bekend te maken. Dit was de eerste viering van de dag, die wij het Pinksterfeest noemen.

     Bijna 15 eeuwen later waren de discipelen van Jezus Christus samengekomen in een zaal in Jeruzalem, zoals zij dat gedurende anderhalve week iedere dag gedaan hadden. Veertig dagen na Zijn opstanding uit de doden hadden zij op de Olijfberg gestaan tegenover de Kidron vallei van Jeruzalem en zagen Jezus Christus in de lucht opstijgen en tenslotte uit hun zicht verdwijnen. Toen zij naar boven stonden te staren verscheen hun een engel, die hen zei naar Jeruzalem terug te keren en te wachten totdat zij met kracht van boven zouden worden vervuld. Terwijl zij daar op die zondagmorgen bijelkaar zaten, vulde een krachtige wind plotseling het huis. Vuurtongen verschenen boven hun hoofden en zij merkten, dat zij miraculeus in talen konden spreken, die zij van tevoren niet kenden.

     Om ongeveer negen uur die morgen begonnen Petrus en de rest van de Apostelen een grote menigte aan te trekken toen zij in de tempel predikten in talen, die de pelgrims spraken, die de bevolking van Jeruzalem tijdens dat feestseizoen had doen toenemen. Het was het Pinksterfeest, de gedenkdag, dat de Schepper de woorden van de Tien Geboden van de Berg Sinai had gebulderd. Nu was Gods Heilige Geest uitgegoten over degenen, die in geloof en berouwvol hebben gereageerd op de boodschap, die zij hoorden.

     Het Pinksterfeest is de dag van de verbonden. Het is de dag, dat God het Oude Verbond sloot met Israël op de Sinai en het is de dag, dat Hij een Nieuw Verbond begon met degenen op wie Hij Zijn Geest uitstortte. Het Pinksterfeest, in het Oude Testament het Feest der Weken genoemd of het Feest der Eerstelingen, beeldt een belangrijk deel uit van Gods grote plan van behoud. Het herinnert ons er aan, dat God nu werkt met de eerstelingen van Zijn ware natuur en karakter. Gods natuur is liefde en Zijn wet laat ons zien hoe wij moeten liefhebben. Zijn Geest is het middel, waarmee Zijn wetten in onze harten en in ons verstand wordt geschreven en een integraal deel wordt van onze levens.

     De fysieke oogstseizoenen van het oude Israël waren voorbeelden van de geestelijke oogst, waar onze Schepper momenteel mee bezig is. God probeert niet wanhopig, zoals de meeste veronderstellen, de hele wereld nu te behouden. Integendeel, Zijn eerstelingen worden nu geoogst. Vroeger was Israël de eersteling van de volken (Jeremia 2:3), net zoals bekeerde Christenen worden beschreven als een soort eerstelingen van al Zijn schepsels. (Jakobus 1:18) Tegenwoordig delen Christenen in de eerstelingen van Gods Geest. (Romeinen 8:23)

     Zoals wij in de vorige les zagen concentreert het Pascha en het Feest van Ongezuurde Broden zich op de eerste fase van behoud - wij worden rechtvaardig gemaakt (onschuldig gemaakt) door God. Het Pinksterfeest concentreert zich op de tweede fase van behoud. Die fase is heiligmaking - heilig gemaakt worden door Gods kracht. In deze les zullen wij kijken naar wat het betekent om een heilig volk te zijn en hoe wij zo kunnen worden. Wij kunnen deze ongelooflijke transformatie, die in onze levens moet plaatsvinden, begrijpen door de tweede van de drie feestseizoenen te verstaan, het seizoen van het Pinksterfeest.

     Wat zijn eerstelingen en waarom maakte God een feest om hen te huldigen? Het antwoord op deze vraag opent een veel dieper begrip van het proces van behoud dan de meeste mensen ooit hebben begrepen. De meeste traditionele Christenen zien de tegenwoordige wereld als een grote krachtmeting tussen God en de duivel - maar als dat het geval is, moet de duivel aan de winnende hand zijn! Dat is evenwel niet het geval en het begrip over eerstelingen zal het duidelijk maken.

1. Gebood God het oude Israël, dat zij de eerste garf van de gerst aan het begin van de graanoogst aan Hem moesten offeren, als zij het Beloofde Land binnenkwamen? Leviticus 23:10.

2. Moest dit offer op de eerste dag van de week (zondag) gebracht worden (d.w.z. de dag na de wekelijkse Sabbat gedurende de Dagen van Ongezuurde Broden? Leviticus 23:11.

3. Begon met dit offer, op de eerste dag van de week, een periode van het aftellen van zeven weken gedurende welke het graan geoogst moest worden? Moest het volk voor God verschijnen voor een heilige samenkomst op de dag, nadat de zevende Sabbat was geteld? Leviticus 23:15-16, 21.

4. Moest er een speciaal offer aan God worden gebracht op die 50ste dag? Leviticus 23:16. (Opm.: Pentecost (Pinksterfeest) komt van het Griekse woord voor 50. Het is het woord, dat in het Nieuwe Testament wordt gebruikt voor het Griekse equivalent voor de Hebreeuwse term shavu'ot, hetgeen "weken" betekent en verwijst naar de zeven weken, die geteld moesten worden)

5. Moesten op deze 50ste dag, het Pinksterfeest twee broden aan God aangeboden worden in de tempel. Wat stelden deze broden, die aan God gepresenteerd werden, voor? Leviticus 23:17.

6. De eerste garf van het graan werd aan het einde van de Sabbat, tijdens de Dagen van Ongezuurde Broden gesneden en de volgende morgen in de tempel aan God gepresenteerd. Het was de eerste van de eerstelingen. Wie waren de geestelijke eerstelingen van Gods oogst? 1 Korintiërs 15:20. (Opm.: zoals wij in de vorige les zagen was Christus op zaterdag bij zonsondergang verrezen, precies drie dagen en drie nachten na Zijn begrafenis. Zijn opstanding vond plaats op hetzelfde moment toen de priester het veld inging om de eerste garf van het graan te snijden)

7. Stelde het oude Israël de eerstelingen van Gods oogst van de naties voor? Jeremia 2:3

8. Stellen Christenen de eerstelingen van Gods geestelijke oogst voor? Jakobus 1:18

9. Is rechtstreekse en persoonlijke roeping door God de Vader nodig voordat iemand waarlijk tot Christus kan komen en daarom een deel van de eerstelingen kan zijn? Johannes 6:44.

10. Wordt van degenen, die God nu geroepen heeft, gezegd dat zij de eerstelingen van Gods Geest ontvangen hebben? Romeinen 8:23.(zie ook de S.V.)

11. Betekenen de eerstelingen iets heiligs voor God? Jeremia 2:3; Romeinen 11:16

12. Is het ter wille van Zijn eerstelingen - de uitverkorenen - dat de rest van de mensheid in leven gehouden worden tijdens de Grote Verdrukking? Matteüs 24:21-22

     Wat zijn eerstelingen? Hebben zij geestelijke betekenis in Gods plan? Laten wij de fysieke oogstschema's in het oude Israël beter begrijpen.

     In het land Israël begonnen de vroege regens in begin november. Deze maakten de grond zacht en maakte vroegtijdig ploegen mogelijk, gevolgd door het zaaien van gerst en tarwe. De late regens, gewoonlijk in februari tot vroeg in maart, maakten het mogelijk, dat het graan de groei voltooide. Een paar weken later sneden de priesters de eerste gerijpte schoof van de gerst in een veld bij Jeruzalem. Deze ceremonie vond plaats tijdens de Dagen van Ongezuurde Broden, wanneer de eerste dag van de week begon. De volgende morgen bewoog de priester in de tempel de omer (ongeveer de helft) van het graan om door God geaccepteerd te worden en een ongezuurd brood, dat van de andere helft gemaakt was, werd op het altaar geofferd.

     Later die morgen begonnen de Israëlieten hun graanvelden te oogsten. Het Pinksterfeest, ook bekend als het Feest der weken en als het Feest der Eerstelingen, vond plaats aan het einde van mei of begin juni, aan het einde van deze oogstperiode. Gedurende de zomer werden andere oogsten binnengehaald, die tot rijpheid waren gekomen. Aan het einde van de zomer waren de twee grootste oogsten van het land, olijven en druiven. Voorafgaand aan de reis naar Jeruzalem om het Loofhuttenfeest, ook het Inzamelingsfeest genoemd, te vieren werden alle oogsten van de zomer in schuren opgeslagen.

     De eerstelingen, hetgeen betekent, datgene wat het eerst gerijpt was, waren het begin van de oogst. God maakte er op een speciale manier aanspraak op. God eren met de eerstelingen was een manier om Hem als Schepper te erkennen en als Degene, die alle gaven schenkt. De graanoogst stelde de eerstelingen voor van de overvloed van het land, dat tijdens het voorjaar en de zomer van de velden werd ingezameld. De eerste schoof van het nieuwe gerijpte graan werd aangeboden om door God te worden geaccepteerd, voordat de rest van de oogst werd binnengehaald.

     Jezus Christus is de "eersteling van hen, die ontslapen zijn". (1 Korintiërs 15:20-23) Hij werd weer tot leven gebracht tijdens de Dagen van Ongezuurde Broden en aan de Vader aangeboden op het moment, dat de eerste schoof graan in de tempel zou worden aangeboden. Dit wordt verduidelijkt door een vergelijking van twee evangelie verslagen, die de gebeurtenissen na de opstanding beschrijven. In Johannes 20:17 wilde Jezus Maria Magdala niet toestaan Hem aan te raken, omdat Hij "nog niet opgevaren" was naar de Vader. Matteüs 28:9 laat zien, dat Hij later op dezelfde dag, Zich liet welgevallen om omarmd te worden. Het is duidelijk, in de tussentijd werd Hij aangeboden en geaccepteerd.

     De graanoogst betekent het begin van het oogstseizoen in Israël net zoals Christenen nu de eerstelingen van Gods geestelijke oogst zijn. (Jakobus 1:18. In de toekomst, een tijd voorgesteld door het feestseizoen in het najaar, zal God het grootste deel van de mensheid "inzamelen", ieder in zijn eigen rangorde. (1 Korintiërs 15:22-24)

     Het Pinksterfeest is het feest, dat gericht is op het Kerktijdperk. Het herinnert ons er aan, dat wij, als eerstelingen, voor God apart gezet zijn en dat wij tot Zijn dienst toegewijd zijn. Wij moeten ook onthouden, dat wij slechts het begin voorstellen van degenen, die uiteindelijk in Gods grote gezin zullen zijn. De tijd van behoud voor het merendeel van de mensheid is nog toekomst.

     Van al Gods heilige dagen is het Pinksterfeest het enige feest, dat wij moeten tellen! Leviticus 23:15-16 gebiedt: "Dan zult gij tellen van de dag na de sabbat, van de dag waarop gij de garve van het beweegoffer gebracht hebt: zeven volle weken zullen het zijn; tot de dag na de zevende sabbat zult gij tellen, vijftig dagen; dan zult gij een nieuw spijsoffer de HERE brengen". De Hebreeuwse zin, die vertaald met "van de dag" is mi-mohorat, wordt in de Statenvertaling vertaald met "van de andere dag". In het Oude Testament wordt het 28 keer gebruikt. Zesentwintig keer wordt het vertaald met "van de andere dag".

     In het Hebreeuws heeft deze zin ALTIJD de betekenis van inclusief de andere dag; van de dag, die genoemd wordt. Deze Hebreeuwse term betekent, dat wij voor het Pinksterfeest moeten beginnen te tellen op de dag volgend op de Sabbat - d.w.z. de zondag, waarop de schoof wordt bewogen - en zeven Sabbatten verder tellen. De dag na de zevende Sabbat, de 50ste dag, is de dag, die wij Het Pinksterfeest noemen. [In de Engelstalige bijbels wordt het Pinksterfeest in het Nieuwe Testament "Pentecost" genoemd, omdat dit van de Griekse term komt en "vijftig" betekent.

     Op de zondag tijdens de Dagen van Ongezuurde Broden, de dag waarop de schoof werd bewogen, werd Jezus Christus als de eersteling uit de doden geaccepteerd en de telling naar het Pinksterfeest, de dag dat de oogst van alle eerstelingen van God wordt gevierd, was begonnen.

     Het Pinksterfeest kan de dag van de verbonden worden genoemd. Het Hebreeuwse woord berit wordt in het Oude Testament gebruikt voor verbond en het beschrijft een legale relatie tussen twee partijen, gebaseerd op een plechtige belofte. Het is een woord, dat gebruikt wordt om verdragsovereenkomsten te beschrijven tussen landen, een soevereiniteitsverdrag tussen een Grote Koning en zijn vazallen en schatplichtigen, alsook de wettige relatie tussen man en vrouw. Het is het woord, dat door God geïnspireerd werd voor gebruik om de formele verhouding te beschrijven met wie Hij, zowel personen als Noach en Abraham is aangegaan, als met het volk Israël in de Sinai.

     De plechtige overeenkomst, die op de Berg Sinai werd aangegaan, vond plaats op het Pinksterfeest tijdens het jaar van de Exodus. Het was een formele overeenkomst, die nauwkeurig de voorwaarden omschreven van de relatie van Israël met de Schepper God. Gehoorzaamheid aan de Tien Geboden was de kern van deze verdragsovereenkomst. (Deuteronomium 4:13) God begreep echter, dat alhoewel Zijn wet, alsook de beloften van zegeningen voor gehoorzaamheid aan Israël werden gegeven, zij eenvoudig geen hart hadden om echt te gehoorzamen. (Deuteronomium 5:28-29) Het verslag van de relatie tussen Israël en God in het Oude Testament getuigd er van, dat er iets meer nodig was dan de wet, de beloften en een verbondsovereenkomst. Wat uiteindelijk nodig was, was een nieuw hart voor de mensen. In Ezechiël 36:26 voorspelde God een tijd, wanneer aan de mensen een nieuw hart en een nieuwe geest gegeven zouden worden. Hun hard stenen hart zou vervangen worden door een zacht hart van vlees.

     De profeet Jeremia werd ook geïnspireerd om over de toekomstige tijd te schrijven, wanneer God een nieuw verbond met Zijn volk zal sluiten. Dit nieuwe verbond houdt in, dat Gods wetten in het binnenste van de mens geschreven zullen worden in plaats van uitwendig op stenen tafels. (Jeremia 31:3-33) De Apostel Paulus haalde de profetie van Jeremia aan in Hebreeën 8: 8-12 en in het volgende hoofdstuk ging hij verder met uitleggen, dat Jezus Christus als bemiddelaar van een nieuw verbond kwam, hetzelfde verbond waarover de profeten spraken toen zij over de mislukking van Israël weeklaagden. Onder het nieuwe verbond zou de wet in de harten en het verstand van de mensen worden geschreven; hun zonden zouden worden vergeven en eenieder zou God op een zeer ware en persoonlijke manier kennen. Dit alles wordt mogelijk gemaakt door de kracht van Gods Heilige Geest.

     Net zoals God het Sinai Verbond met Israël maakte op de dag van het Pinksterfeest, zo stortte Hij vele eeuwen later voor het eerst Zijn Heilige Geest uit op gelovigen, eveneens tijdens het Pinksterfeest; Hij bood de belofte van Zijn Geest aan allen, die zich aan hun Schepper zouden onderwerpen, met geloof in het evangelie en bekering van zonde. (Handelingen 2:1-4, 38-39) Dit was het begin van het Nieuwe Verbond, dat Jezus Christus aankondigde en met gelovigen werd gesloten. Het Pinksterfeest is waarlijk de dag van de Verbonden!

     Het relatie verdrag tussen God en het oude Israël werd ook vergeleken met een huwelijk, met God in de rol van de man en Israël in de rol van de vrouw. (Jeremia 31:32; Ezechiël 16:8) Uiteindelijk moest de God van Israël haar verstoten uit haar rol als Zijn vrouw, vanwege haar herhaaldelijke ontrouw. (Jeremia 3:1-2, 6-8) Zelfs dat was niet het einde van het verhaal. Zijn liefde was zo groot, dat de God van Israël - in Johannes 1 de Logos of het Woord genoemd - vlees werd en stierf om te betalen voor de zonden van zondigend Israël en in werkelijkheid voor de zonden van de hele mensheid. (Johannes 1:14, 29) Jezus Christus verrees na drie dagen en drie nachten uit de doden en is nu bij de Vader in de Hemel om spoedig terug te keren naar deze aarde. Bij terugkomst zal Hij de Kerk trouwen, de verloofde bruid van Christus. (Openbaring 19:7-9) De relatie van de Kerk met Christus onder het Nieuwe Verbond is ook een echtverbintenis. (Efeze 5:22-32)

     Er moet nog een uitleg gegeven worden met betrekking tot het verbond. In het Nieuwe Testament is het woord voor verbond diatheke. Deze term betekent niet alleen verbond in de zin van het oudtestamentische equivalent, maar het is ook een wettige term, die verwijst naar de laatste wilsbeschikking en testament. In het Nieuwe Testament wordt het woord in beide betekenissen gebruikt. In Hebreeën 9:15-17 gebruikt Paulus diatheke in de betekenis van een testament of wilsbeschikking. Hier wordt ons gezegd, dat Christus ons een eeuwige erfenis heeft nagelaten en dat dit testament van kracht en in uitvoering is in de nasleep van Zijn dood. Terwijl het Oude Verbond enkel een verbond is - een plechtige overeenkomst - is het Nieuwe Verbond zowel een verbond en een testament. Het betekent een plechtige overeenkomst, die wij bij de doop met onze Schepper aangaan en het is de wilsbeschikking en het testament van onze Verlosser. Als wij met het Pascha deelnemen aan de beker met wijn, worden wij herinnerd aan Zijn vergoten bloed, dat nodig was om het Nieuwe Verbond te laten ingaan. (Matteüs 26:28)

     Het Pinksterfeest verkondigt de speciale verbondsovereenkomst, die de eerstelingen met hun Verlosser en Schepper hebben. Nu is een nieuw verbond, dat gebaseerd is op het ontvangen van Gods Heilige Geest, waardoor Gods ware natuur aan ons geschonken wordt, beschikbaar voor allen, die gehoor geven aan Gods roeping. Gods geroepenen stellen collectief de bruid van Christus voor, die Hij bij Zijn terugkeer zal trouwen.

     De Bijbel spreekt over het Oude en het Nieuwe Verbond. Wat was het verschil? Vele denken, dat het Oude Verbond de wet instelde en het Nieuwe Verbond genade instelde. Is dit echt het geval? Vergelijk wat de Bijbel openbaart over beide verbonden, die God met Zijn volk sloot. Wij moeten ook het verband met de betekenis van het Pinksterfeest begrijpen, de dag waarop zowel het Oude als het Nieuwe Verbond werden gesloten.

1. Wat had God met Israël voor als zij Zijn Verbond zouden houden en Hem gehoorzamen? Exodus 19:5-6. Wat heeft God voor met Christenen onder het Nieuwe Verbond? 1 Petrus 2:9.

2. Wat was het antwoord van het oude Israël op Gods voorstel van een verbond met hen? Exodus 19:7-8.

3. Wat waren de woorden, waarop het verbond met Israël in de Sinai was gebaseerd? Exodus 34:27-28.

4. Wie schreef deze woorden op stenen tafels? Exodus 31:18; Deuteronomium 10:1-4. Waren dit dezelfde woorden, die God eerder vanaf de berg Sinai bulderde? Vers 4. (Let ook op Deuteronomium 5:22)

5. Was het Gods voornemen om bij de Kinderen Israëls te verblijven, nadat zij een verbond met Hem aangingen? Exodus 25:8; 29:44-46.

6. Hield Israël zich aan de voorwaarden van het Sinai Verbond? Jeremia 31:32; 2:7, 13.

7. Wat realiseerde God Zich, dat aan het volk Israël ontbrak, waardoor zij in staat zouden zijn geweest om het verbond te houden, dat Hij met hen sloot? Deuteronomium 5:29.

8. Welke oplossing bood God Zijn volk, omdat Israël de voorwaarden van het Oude Verbond verbrak? Zou Hij een Nieuw Verbond maken? Jeremia 31:31.

9. Voorspelde Ezechiël een tijd, waarin God de mens een nieuw hart en een nieuwe geest zou geven? Ezechiël 36:26. Zal dit gedaan worden door God, die Zijn Geest in menselijke wezens plaatst? Zal Gods Geest de mens in staat stellen om Gods wetten te houden? Ezechiël 36:27.

10. Waarom wordt het Nieuwe Verbond beter geacht te zijn dan het Oude? Hebreeën 8:6

11. Merk op, dat hetgeen veranderde van het Oude Verbond in het Nieuwe Verbond, de beloften waren, NIET de wet. Beschrijft Hebreeën 8:10-12 drie beloften nauwkeurig (aangehaald uit Jeremia 31:33-34), die uniek zijn voor het Nieuwe Verbond?

12. Werd Gods Heilige Geest voor het eerst op het Pinksterfeest uitgestort? Handelingen 2:1-4. Hernieuwt Gods Geest onze geest en maakt het een nieuwe schepping van ons? Titus 3:5; Efeze 4:23-24; 2 Korintiërs 5:17.

     Aan vele oprechte Christenen wordt gezegd, dat zij de Doop met Vuur moeten nastreven. Dit wordt uitgelegd als een geestelijke ervaring bij de doop, die "de zonden uitwist" van een nieuwe Christen. Degenen, die dit denkbeeld onderwijzen, verkondigen dat de bekering van een persoon onvolledig is zonder de Doop met Vuur.

     Is dit werkelijk hetgeen Johannes de Doper en Jezus Christus onderwezen? Laat ons kijken wat de Bijbel werkelijk zegt. Merk als eerste de profetie op van Ezechiël over God, die de "zonden" van Israël uitwist.

      "Mensenkind, het huis Israëls is Mij tot schuim geworden.... Daarom, zo zegt de Here Here: zal Ik u bijeenbrengen in Jeruzalem. Zoals zilver, koper, ijzer, lood en tin in de smeltoven bijeengebracht wordt en daaronder het vuur wordt aangeblazen, om het te smelten, zo zal Ik u bijeenbrengen in mijn toorn en in mijn grimmigheid, en Ik zal u erin werpen en smelten". (Ezechiël 22:18-21) God zei aan Israël, dat Hij hun zou moeten corrigeren en reinigen vanwege hun hardnekkige en zondige wegen en hen door het vuur van Zijn wraak laten gaan, zoals erts dat in een oven wordt gesmolten. Moeten Christenen deze zuivering nastreven?

     Laten wij nu naar de context kijken waarin Johannes de Doper sprak. "Ik doop u met water tot bekering, maar Hij, die na mij komt, is sterker dan ik; ik ben niet waardig Hem zijn schoenen na te dragen; die zal u dopen met de heilige Geest en met vuur. De wan is in zijn hand en Hij zal zijn dorsvloer geheel zuiveren en zijn graan in de schuur bijeenbrengen, maar het kaf zal Hij verbranden met onuitblusbaar vuur". (Matteüs 3:11-12) Johannes vergelijkt duidelijk het lot van degenen, die door Christus verzameld zullen worden in Zijn Koninkrijk met degenen, die vernietigd zullen worden in de vuurpoel.

     Aan degenen, die reageren op Gods roeping met geloof en bekering biedt Jezus Christus de doop met Gods Heilige Geest aan. Alleen degenen, die de roeping weigeren, zullen de Doop met Vuur ontvangen. Dit zal in een toekomstige tijd gebeuren als "alle overmoedigen en allen die goddeloosheid bedrijven, zijn als stoppels, en de dag die komt, zal hen in brand steken - zegt de HERE der heerscharen...." (Maleachi 4:1) Het is het kaf, degenen, die de hardnekkigen en onverbeterlijken zijn, die totaal ondergedompeld (gedoopt) en opgebrand zullen worden in de vuurpoel. (Openbaring 20:14) Dit is de Doop met Vuur!

     In de nacht van Zijn laatste Pascha zei Jezus Christus aan Zijn discipelen, dat Hij terugging naar de Vader. "Ik zal U niet zonder vertroosting achterlaten", zei Hij hun. Integendeel, Hij legde verder uit, dat Hij een andere Trooster of Helper zou zenden. De term, die in het Grieks gebruikt wordt is paracletos en wordt gewoonlijk gebruikt om naar iemand te verwijzen, die hulp of steun geeft. In de context van Johannes 14 verwijst het duidelijk naar Gods Heilige Geest, die Jezus beloofde om aan Zijn discipelen te zenden, nadat Hij weer opgevaren zou zijn naar de Vader.

     Sommigen hebben aangenomen, dat Gods Heilige Geest als een "persoon" van de Godheid moet worden beschouwd, omdat het voornaamwoord "hij" wordt gebruikt in Johannes 14 en 15. De Griekse taal, zoals vele andere talen, geven gewoonlijk geen geslacht aan bij zelfstandige naamwoorden. Het geslacht van een zelfstandig naamwoord is vastgelegd en heeft weinig of niets te maken met sekse noch persoonlijkheid. Het Griekse zelfstandig naamwoord voor "klein meisje" bijvoorbeeld is onzijdig, terwijl het woord voor "hand" vrouwelijk is - of het wel of niet naar een deel van een vrouwelijk lichaam verwijst. Het gebruikte voornaamwoord - hij, zij of het - moet altijd overeenkomen met het zelfstandig naamwoord waar het naar verwijst. (Zie The Language of the New Testament, [De taal van het Nieuwe Testament] , door Eugene van Ness Goetchius, ed. 1965, pag. 33-34) In Het Grieks is het zelfstandig naamwoord pneuma, vertaald met "geest", onzijdig en gebruikt altijd een onzijdig voornaamwoord, zoals "het", terwijl paracletos mannelijk is en een mannelijk voornaamwoord vereist.

     In Johannes 14:16-20 benadrukt Jezus, dat na Zijn vertrek om bij de Vader te zijn, de discipelen NIET zonder meer in de steek zouden worden gelaten. (De Griekse term, die in vers 18 gebruikt wordt is orphanous, hetgeen "wezen" betekent) Integendeel, door de kracht van Gods Heilige Geest zouden Hij en de Vader letterlijk in ware Christenen wonen. (v. 20, 23) Gods Heilige Geest verschaft zowel begrip als kracht. Het vloeit voort uit God en verbindt onze geest met Gods geest. Het is geen afzonderlijke en onderscheiden persoonlijkheid van de Godheid, maar het middel waardoor Christus en de Vader hun aanwezigheid kenbaar maken in de harten en het verstand van gelovigen.

     Waarom geeft God Zijn Heilige Geest aan bekeerde menselijke wezens? Wat doet Gods Heilige Geest precies in de levens van Christenen? Op het eerste Pinksterfeest na de opstanding van Christus werd Gods Heilige Geest uitgestort op Zijn discipelen. Laten wij nu de rol onderzoeken, die Gods Heilige Geest speelde in het leven van de vroege nieuwtestamentische Kerk en daarom de rol meer diepgaand begrijpen, die het in onze levens moet spelen.

1. Voorafgaand aan Zijn Hemelvaart gaf Christus Zijn discipelen de opdracht om de wereld in te gaan en het evangelie te prediken. Hij zei hun echter, dat zij eerst op welke gebeurtenis moesten wachten? Lucas 24:47-49; Handelingen 1:4-5.

2. Wat gebeurde er met de discipelen van Christus op het Pinksterfeest, ongeveer tien dagen na Zijn Hemelvaart? Handelingen 2:1-4.

3. Was deze manifestatie het effect van de discipelen, die opgezweept werden in een vlaag van opwinding of was dit het gevolg van een spontane uitstorting door God? Handelingen 2:2.

4. Waren de "tongen" waarin de discipelen spraken een soort onverstaanbaar gebrabbel of waren het bekende talen, die door de toehoorders werden begrepen en gesproken? Handelingen 2:3-11.

5. Was de gave van Gods Heilige Geest iets, dat alleen door de 12 discipelen ontvangen kon worden of werd het aan alle gelovigen gegeven na berouw en doop? Handelingen 2:38-39.

6. Draagt God normaal de gave van Zijn Heilige Geest over door handoplegging van Zijn dienaren, volgend op de doop? Handelingen 8:14-17; Handelingen 19:5-6.

7. Wordt Gods Heilige Geest gegeven om Gods dienaren de bevoegdheid te geven om Zijn boodschap krachtig te verkondigen? Handelingen 4:29-31.

8. Welke drie voornaamste eigenschappen worden aan Gods volk overgedragen door de inwoning van Gods Heilige Geest? 2 Timoteüs 1:7? (Opm.: het woord voor kracht is het Griekse woord dunamis, wat gewoonlijk wonderbaarlijke kracht betekent. Behalve bovennatuurlijke kracht schenkt Gods Geest ons ook Gods karakter - Zijn liefde, zoals Romeinen 5:5 ons er aan herinnert - en ook een bepaald geestelijk evenwicht en een gezonde geest)

9. Worden wij een deel van het geestelijk lichaam van Christus door de inwoning van Gods Heilige Geest? 1 Korintiërs 12:13.

10. Schenkt God door Zijn Geest een verscheidenheid aan geestelijke gaven, verschillende gaven aan verschillende mensen op verschillende tijden? 1 Korintiërs 12:4-11.

11. Zal de inwonende Heilige Geest geestelijke vruchten dragen in de levens van bekeerde Christenen? Galaten 5:22-25.

12. Voorspelde Ezechiël, vooruitlopend op het Nieuwe Verbond, dat God Zijn Geest zou geven aan de mensen, opdat zij in Zijn wetten zouden wandelen? Ezechiël 36:26-27.

13. Stelt Gods Heilige Geest ons in staat om God te gehoorzamen? Romeinen 8:1-10, 12-14.

14. Is Gods Heilige Geest het middel waarmee God sterfelijke lichamen transformeert in verheerlijkte geestelijke lichamen bij de opstanding? Romeinen 8:11.

     Welke verschillen bestaan er tussen Gods volk en de mensen in de wereld? Wat betekent het werkelijk om een heilig volk te zijn? Het begrip heiligheid is zeer verbonden met de betekenis van het Pinksterfeest. Het is belangrijk, dat wij begrijpen wat God van plan is met de eerstelingen, die Hij heeft geroepen.

1. Wat voor soort natie moest Israël volgens Gods bedoeling worden, als het volk van het verbond? Leviticus 19:2

2. Moesten zij zich in hun gedrag onderscheiden van de omliggende naties? Leviticus 18:3-4

3. Waarom was dit zo belangrijk? Leviticus 18:24-25, 30.

4. Wat is Gods intentie voor Christenen onder het Nieuwe Verbond? Wat moet ons gedrag weerspiegelen? 1 Petrus 1:14-16

5. Is het voor Christenen toegestaan om zich aan de wereld rondom aan te passen en uit te proberen en deel uit te maken van dit systeem? Waarom is deze kwestie zo belangrijk? 2 Korintiërs 6:14-18.

6. Moet het Christelijk leven reinheid weerspiegelen en streven naar Gods heilig, rechtvaardig karakter? 2 Korintiërs 7:1.

7. Hoe moeten eerstelingen hun levens leiden, nadat zij door God uit deze wereld geroepen zijn? Efeze 5:1-8.

8. Wordt Gods volk een nieuwe schepping in Christus? 2 Korintiërs 5:17.

9. Moet Christus Zelf Zijn leven in ons leven? Galaten 2:20.

10. Doet Hij dit door de inwoning van Zijn Heilige Geest? Romeinen 8:9-10.

11. Moeten wij de kracht van Gods Geest gebruiken om de invloeden van het vlees te overwinnen? Romeinen 8:13-14.

12. Verloste Christus ons van zonde, zodat wij veranderd konden worden om Zijn rechtvaardig karakter te verkrijgen? 2 Korintiërs 5:21.

13. Is het voor God belangrijk, dat wij worden geheiligd - apart gezet voor een heilig leven? 1 Tessalonicenzen 4:1-3.

14. Wordt heiliging mogelijk gemaakt door Gods Heilige Geest? 2 Tessalonicenzen 2:13.

15. Betekent de geestelijke vernieuwing, die plaatsvindt bij bekering, dat God rechtvaardigheid en heiligheid in ons schept? Efeze 4:23-24.

16. Hoe moet dit in ons dagelijks leven worden omgezet? Efeze 4:25-32.

     Eens als het merkteken van de Pinkstergemeenten beschouwd, praktiseert een groeiend aantal traditionele Christenen regelmatig wat zij noemen "in tongen spreken". Vele charismatische gelovigen geloven dat "een toespraak in vervoering" het enige bewijs is, dat zij Gods Geest hebben. Wij moeten het Nieuwe Testament onderzoeken om te zien wat God zegt. Moet een Christen in tongen spreken om te bewijzen, dat hij Gods Geest heeft?

     De eerste opgetekende gebeurtenis over het spreken in tongen was op het Pinksterfeest - ook bekend als het Feest der Eerstelingen - één van Gods jaarlijkse Sabbatten. (Leviticus 23) Gevolg gevend aan Christus' instructies verzamelden de discipelen zich op "een plaats" in Jeruzalem op deze speciale Heilige Dag. (Lucas 24:49) "En eensklaps kwam er uit de hemel een geluid als van een geweldige windvlaag en vulde het gehele huis, waar zij gezeten waren; en er vertoonden zich aan hen tongen als van vuur, die zich verdeelden, en het zette zich op ieder van hen; en zij werden allen vervuld met de heilige Geest en begonnen met andere tongen te spreken, zoals de Geest het hun gaf uit te spreken". (Handelingen 2:2-4) Niet verwonderlijk, dat deze schokkende gebeurtenis de aandacht trok van een menigte Joden, die in Jeruzalem aanwezig waren om het Pinksterfeest te vieren. Deze Joden kwamen "uit alle volken onder de hemel" (v. 5), inclusief "hier verblijvende Romeinen, zowel Joden als Jodengenoten". (v. 10)

     Merk op, dat ALLEN de discipelen in hun eigen taal hoorden spreken (vers 6 gebruikt het Griekse woord dialektos, hetgeen aangeeft "dialect" of "taal"), "de grote daden Gods". (v. 11) Zo werd de weg voorbereid voor de krachtige preek van Petrus - resulterend in de doop van 3000 nieuwe discipelen. (Handelingen 2:14-41) Zoals U uit dit voorbeeld kunt zien was het spreken in tongen een voortreffelijke getuigenis, maar niet een bewijs van bekering! Er is geen aanwijzing, dat de 3000 nieuwe bekeerlingen in tongen spraken; alhoewel zij ook de gave van Gods Heilige Geest ontvingen. (Handelingen 2:38) Dit illustreert, dat bekering niet altijd "het spreken in tongen" inhoud.

     Later gebruikte God Petrus om behoud bekend te maken aan de Heidenen en gebruikte het wonder van spreken in tongen. Gehoor gevend aan een opmerkelijk visioen van Jezus, reisde de Apostel Petrus en een gevolg Joden een dagreis naar het huis van de Heiden Cornelius. Bij aankomst begon Petrus het ware evangelie uit te leggen en dat zij door geloof in de naam van Christus "vergeving van zonden ontvangen". (Handelingen 10:43) Terwijl Petrus tot Cornelius sprak viel Gods Heilige Geest op degenen, die de boodschap van Petrus hoorden. De Joodse gelovigen, die met Petrus meereisden waren verbaasd, dat de gave van Gods Heilige Geest uitgestort werd op de Heidenen net zoals het bij hen gebeurde op het Pinksterfeest. "Want zij hoorden hen [de Heidenen - Cornelius, zijn familie en vrienden] spreken in tongen en God grootmaken". (v. 45-46) Merk op, dat alleen de Heidenen in tongen spraken. Petrus en de Joden hoefden deze gave niet te gebruiken om hun bekering te bewijzen aan de Heidenen. In deze speciale omstandigheden gebruikte God de gave van spreken in tongen om te laten zien, dat alle rassen (zowel Joden als Heidenen) een kans op behoud hebben - dat God geen aanzien des persoon kent. (Handelingen 11:15-17)

     In het eerste voorbeeld, op het Pinksterfeest, spraken de discipelen in tongen en vele ongelovigen werden tot berouw en bekering aangezet. In het huis van Cornelius, in het tweede voorbeeld, twijfelden de reeds bekeerde Joden of de Heidenen behoud werd aangeboden, net zoals aan de Joden. God beantwoordde deze twijfel door de gave van het spreken in tongen uit te storten op het hele huishouden van Cornelius. In elk voorbeeld werd het spreken in tongen gebruikt als een teken voor de ongelovigen. Het was in ieder geval niet vereist om te laten zien of te bewijzen, dat men Gods Geest bezat! In 1 Korintiërs 14 legt de Apostel Paulus het gebruik en het ware doel uit van het spreken in tongen. "Derhalve", verklaart Paulus, "zijn de tongen een teken niet voor hen, die geloven, maar voor de ongelovigen". (1 Korintiërs 14:22)

     Ware Christenen moeten de beste gaven nastreven - die, welke waarlijk diepe bekering weerspiegelen. De grootste geestelijke gave van alles is goddelijke liefde. (1 Korintiërs 12:31; 13:13) Zonder deze gave worden zelfs de tongen van engelen schallend koper of rinkelende cimbalen. (1 Korintiërs 13:1)

     Omdat de gave van spreken in tongen soms als een teken werd gebruikt voor anderen van Gods macht, was het nooit bedoeld als het bewijs van bekering. Integendeel, het ware bewijs van de aanwezigheid van Gods Heilige Geest zal de vrucht zijn, die in het leven van de gelovige zal voortkomen. (Galaten 5:22-23)

     Gods Heilige Geest is de geest van kracht, van liefde en van bezonnenheid. (2 Timoteüs 1:7) Het is de bron van wonderbaarlijke uitstortingen en demonstraties van Gods kracht. Wonderbaarlijk in talen spreken, die men nooit geleerd heeft, samen met genezingen en andere bovennatuurlijke tekenen, zijn tekenen van de macht van onze Schepper en wat Hij kan bewerkstelligen in de levens van ware gelovigen. Deze geestelijke kracht wordt uitgestort, gebaseerd op Gods doel, de noden van de tijd en de mate waarin gelovigen waarlijk dicht bij God staan en dagelijks nederig met Hem wandelen.

     Behalve kracht schenkt Gods Geest Zijn goddelijke liefde. (Romeinen 5:5) Het is deze liefde, die ons in staat stelt de goddelijke wet te vervullen - om God waarlijk lief te hebben met ons gehele hart en onze naasten als onszelf. Onze eigen menselijke kracht en wil zijn onvoldoende om Gods wet waarlijk in de geest en de bedoeling te houden, maar Zijn Heilige Geest zal ons in staat stellen dit te doen. Ezechiël 36:26-27 legt uit, dat dit één van de redenen is, waarvoor God Zijn Geest schenkt.

     Gods Geest is ook de geest van een gezond verstand. Het is niet de bron van uitzinnige ongecontroleerde emotionele vertoningen, die zo zichtbaar zijn in vele charismatische kringen. Integendeel, Gods Geest schenkt zuiverheid, evenwicht en zelfbeheersing. Het stelt gelovigen in staat om de principes van Gods woord te begrijpen en juist toe te passen in het dagelijkse leven.

Christenen herdenken ieder jaar met het Pinksterfeest - de gave van Gods Heilige Geest en het begin van de nieuwtestamentische Kerk.

• • • • • • •

• • • • • • •